یا علی جان!

به نام او که همه "خدایش" نامند و من"عشق"!

تقدیم به تو ای سلطان حیرت! در شب میلادت بیتی سرودم به دل ماند تا شب های شهادتت!

به انجام نرسید اما به اینجا رسید!

منت بگذار دعایی ساز که "بقدر معلوم" پروردگارت به "وسعت جود شاهیش" باشد؛

اگر جام وجودمان را قابل میدانی.

****************************************

یا علی جان! صیحه بر افلاک کن                     دیو نفسم در غریبی خاک کن

رفته عمری و هنوز اندر غمیم                        در شمار افزوده ایم اما کمیم

غم نه از سودای ایمان می خوریم                 از برای حرص و حرمان می خوریم

سال ها کوشیده ایم اندر دغا                         عقل ما در چشممان کرده بقا

بنده خویشیم و ره گم کرده ایم                      وز پریشانی تبسّم کرده ایم

دستهامان سوی بالا می رود                         نیت خاکی به سفلی می رود

خود نمی دانیم خواهان چه ایم!                    بنده و درگیر فرمان که ایم!

هرچه از بدنامی و بدکارگی                           حاصل ما شد در این مکارگی

 جمله را عزت و تقوا خوانده ایم                     از نصیب عشق او وامانده ایم

در نقابیم و هیاهو می کنیم                            اهل تزویریم و "یاهو" می کنیم

طعنه ها در کار داور می کنیم                        خویش را با تو برابر می کنیم

نام تو و ذکـر اولاد تو را                                  از سر عادت فقط سـازیم ادا

گر یکی مان اشک و آهی می کند                  از برای نان و جاهی می کند

یا علی جان! این همه فریاد و داد                   در ادای قرض و رفع درد و دا

می رود بالا که تو چاره نهی                          وای ازین مردم وزین عقل تَهی

آنچه می جویند از مردی چنین                      نیست در خورد گدایی کمترین

این عجب نی که سرت در چاه بود!                ناله هایت را خدا همراه بود!

ما همان اهلیم کآنجا بوده ایم                        که سخن های تو را نشنوده ایم

یا علی جان! سخت تنها مانده ایم                  در شب حسرت، ز فردا مانده ایم

می شود ما را به عنقایی بری؟                      وز سبوی تشنگان آبی خری؟

شاه خوبان! مظهر عشق و شهی                  وا منه تو کوزه ی جان ها تَهی

چون به درگاه مرادت واصلی                          وارهان ما را از این بی حاصلی

 

آمین یا دانای اسرار

"سکوت"

آنچه گفتند و سرودنـد تو آنی

 نه مرادم نه مریدم

نه پیامم نه کلامم

نه سلامم  نه علیکم

نه سپیدم   نه سیاهم

نه چنانم که تو گویی

نه چنینم که تو خوانی

و نه آنگونه که گفتند و شنیدی

نه سمائم  نه زمینم

نه به زنجیر کسی بسته‌ام و بردۀ دینم

نه سرابم

نه برای دل تنهایی تو جام شرابم

نه گرفتار و اسیرم

نه حقیرم

نه فرستادۀ پیرم

نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم

نه جهنم نه بهشتم

و چنین است سرشتم

این سخن را من از امروز نه گفتم، نه نوشتم

بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم ...

گر به این نقطه رسیدی

به تو سر بسته و در پرده بگويم

تا کسی نشنود این راز گهربار جهان را

آنچه گفتند و سرودنـد تو آنی

خود تو جان جهانی

گر نهانی و عیانی

تو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی

تو ندانی که خود آن نقطه عشقی

تو خود اسرار نهانی

تو خود  باغ بهشتی

تو بخود آمده از فلسفه چون و چرایی

به تو سوگند

که این راز شنیدی و نترسیدی

 و بیدار شدی در همه افلاک بزرگی

نه که جزئی

نه که چون آب در اندام سَبوئی

تو خود اویی  بخود آيی

تا در خانه متروکه هرکس ننشینی و

بجز روشنی شعشعه پرتو خود  هیچ نبینی

و گل وصل بچینی ...

"مولانا"

مشارکتی در حد هیچ

داشتم در مورد مشارکت زنان ایرانی در عرصه

های مختلف، مطلب می خوندم

 یاد این جمله ی ناپلئون افتادم!

 

« اگر می خواهید

 

       اندازه ی تمدّن و پیشرفت ملّتی را بدانید،

 

           به زنان آن ملّت بنگرید».

یک نکته

مرحوم شریعتی می گوید:

صحبت از جامعه ای است که نیمی از آن خوابیده اند و افسون شده

 اند و نیمی دیگر بیدار شده و در حال فرارند، می خواهیم این

 خوابیده های افسون شده را واداریم که بایستند و هم آن فراری ها

 را برگردانیم و واداریم که بمانند و این کار ساده ای نیست.

هدیه ای از شمس پرنده

فتاد این دل به عشق پادشاهی

دو عالم را ز لطف او پناهی

اگر لطفش نماید رخ به آتش

ز آتشها برون روید گیاهی

چو بردابرد حسنش دید جانم

برفت آن های و هو مانند آهی

اگر حسنش بتابد بر سر خاک

ز هر خاکی بر آید قرص ماهی

قیامتهای آن چشم سیاهش

بپوشانید جانم را سیاهی

ز تلخ هجر او٬شکر چو زهری

ز خون خونین شده هر خاک راهی

زمین تا آسمان آتش گرفتی

اگر نی مژده دادی گاه گاهی

دو صد یوسف نماید از خیالش

که هر یک را ذقن بر ٬طرفه چاهی

به هر چاهی از آن چه ها درافتم

چو یوسف زان چها افتم به چاهی

ایا مخدوم شمس الدین تبریز

ازین جانهای پر آتش مپرهیز


شمس تبریزی